Düşünce Parçası

  Bazen günün sonunda kendine şu soruyu sorarsın: "Bugün neden bu kadar yoruldum?" Oysa fiziksel olarak seni tüketen bir şey olmamıştır. Belki ağır bir iş yapmadın. Belki saatlerce ayakta kalmadın. Belki de günün büyük kısmını masa başında geçirdin. Ama yine de zihnin sanki hiç durmadan çalışmış gibidir. Çünkü bazı yorgunluklar bedende değil, zihinde birikir. İşte bu yüzden zihinsel yorgunluk çoğu zaman geç fark edilir. Sessizce başlar. Yavaş yavaş büyür. Ve çoğu zaman biz onu ancak artık hiçbir şeye enerjimiz kalmadığında fark ederiz. Zihinsel Yorgunluk Bir Anda Başlamaz Kimse bir sabah uyanıp, "Bugün zihinsel olarak tükendim." demez. Daha çok küçük değişikliklerle kendini hissettirir. Eskiden kolay verdiğin kararlar zorlaşır. Basit bir mesajı cevaplamak bile ertelenir. Sevdiğin şeyler artık eskisi kadar heyecan vermez. Bunların hiçbiri tek başına büyük görünmez. Ama günler geçtikçe birbirine eklenir. Ve fark etmeden zihninin taşıdığı yük ağırlaşır. Çünkü Yorulma...

  Bazı insanlar bir sorunla karşılaşınca çözüm arar. Bazıları ise ortada bir sorun olmasa bile bir şeyleri düzeltmeye çalışır. Söylediği cümleyi tekrar düşünür. Verdiği kararı tekrar sorgular. Geçmişte yaşadığı bir olayı tekrar tekrar zihninde oynatır. Daha iyi bir cevap verebilir miydim? Farklı davransaydım ne olurdu? Bir şeyi gözden mi kaçırdım? Zihin durmadan geri döner. Sanki hayatın bir yerinde küçük bir hata kalmış da onu bulup düzeltirse her şey yoluna girecekmiş gibi. Ama çoğu zaman o düzeltme hiç bitmez. Çünkü mesele yapılan hata değildir. Mesele, zihnin kusursuz bir versiyon aramaya başlamasıdır. Her Şey Daha İyi Olabilir Düşüncesi Gelişmek istemekte bir sorun yok. Yeni şeyler öğrenmek, eksikleri görmek ve büyümeye çalışmak hayatın doğal bir parçası. Sorun, hiçbir şeyin yeterince iyi görünmemeye başladığı yerde ortaya çıkıyor. Yazdığın bir metin biraz daha iyi olabilir. Yaptığın iş biraz daha iyi olabilir. Kendin biraz daha iyi olabilirsin. İlk bakışta bu düşünceler masum...

  Bazı hislerin net bir nedeni vardır. Yorulursun çünkü çok çalışmışsındır. Üzülürsün çünkü kötü bir şey yaşamışsındır. Kırılırsın çünkü biri canını yakmıştır. Ama bazı hisler daha belirsizdir. Örneğin şu: Her şey normal görünürken bile sürekli bir yerlere geç kalıyormuş gibi hissetmek. Sanki görünmez bir yarış başlamış ve sen haberini kaçırmışsın gibi. Birileri senden önce mezun olmuş. Birileri senden önce evlenmiş. Birileri senden önce çocuk sahibi olmuş. Birileri kariyerinde ilerlemiş. Ve sen kendi hayatına bakarken bazen farkında olmadan şu soruyu sorarsın: "Ben neden hâlâ burada sayıyorum?" Hayatın Bir Takvimi Olduğuna Kim Karar Verdi? Çoğumuz büyürken görünmez bir yol haritası öğreniriz. Şu yaşta okul biter. Şu yaşta iş bulunur. Şu yaşta evlenilir. Şu yaşta belli bir noktaya gelinir. Kimse bunu resmi olarak öğretmez. Ama yıllar boyunca duyduğumuz hikâyeler, gördüğümüz örnekler ve toplumsal beklentiler zihnimizde bir zaman çizelgesi oluşturur. Sonra hayat o çizelgeye uym...

  Bazen etrafında bir sürü insan vardır. Konuşmalar sürer. Kahkahalar olur. Herkes oradadır. Ama sen bir anda fark edersin: İçeride hiç kimse yokmuş gibi hissediyorsun. Bu his garip gelir. Çünkü mantıken yalnız değilsin. Etrafında insan var. Ses var. Hareket var. Ama içeride bir boşluk vardır. Ve insan kendine sorar: “Etrafımda bu kadar insan varken neden bu kadar yalnızım?” Yalnızlık Tek Başına Olmak mı? Çoğu insan yalnızlığı boş bir odayla eşleştirir. Ama yalnızlık her zaman fiziksel bir durum değildir. Bazen en dolu odada, en kalabalık masada, en çok konuşulan ortamda da hissedilir. Çünkü yalnızlık aslında bir bağlantı meselesidir. Kişi sayısıyla ilgili değildir. Tek başınayken huzurlu hissedebilirsin. Kalabalığın ortasında ise tam tersini. Fark, etrafındaki insan sayısında değil; görülüp görülmediğinde, duyulup duyulmadığında ve kendin gibi kalıp kalamadığındadır. Zihin Aslında Neyi Arar? Zihin kalabalığın içinde bile şunu yoklar: “Beni gerçekten gören var mı?” Bir ortamda sohb...